Fere omnes materiae ad degradationem proniores sunt, cum luci ultravioletae expositae sunt, ut lux solis vel luxus fluorescentium. Degradatio haec fieri potest in processu vel semel in usu producti, eiusque indicia includunt fragilitatem, decolorationem et detrimentum proprietatum physicarum ut ictum vires, distrahentes vim et colorem – quae omnia ad vitalem plasticam abbreviatam ducunt. Exemplum cottidianum UV degradationis est sella gramina quae decolor et fragilis fieri potest per tempus ob degradationem plasticam.
UV stabilizationis additivae compositiones additae sunt ad impediendam depravationem plasticam et signanter vitam finis producti extendunt. UV stabilimenta ad gradus infimos accedunt, typice 0.1 – 0.5% polymerorum. Haec additamenta saepe cum basi polymerorum coniungi possunt in fabricandis vel praeparandis ut pars magisterbatch. Multae additamenta in mercato stabilizationis UV comprehendo Amshield, Amcor's Ultra Violet Inhibitor stabiliens.
Quid est Photooxidatio?
Degradatio plastica quae ab UV luce est effectus processus chemici qui vocatur photooxidatio vel photodegradatio. UV lux exsistentes vinculis chemicis in catenis polymerorum decedit, plasticam minuendo, pondus eius hypotheticum minuendo, ad deminutionem virium et alia inconveniens signa, ut ante dictum est. Degradatio hypothetica, sicut photooxidatio, saepe causat materias plasticas deficere, ergo interest has processus intelligere et quomodo eos vitare!
UV resistentia polymerorum indefensorum variat, secundum structuram et compositionem. Quaedam materias plasticae aptiores sunt ad photooxidationem propter structuram et coetus functionis suae. Vincula fotooxidationis valde obnoxia includunt vincula carbonis- nitrogenis ut nitriles, amidum, amines; oxygeni carbonii vincula ut aetheres, esters, ketones, acida carboxylica; vincula carbonis chlorine; oxygenii- vincula oxygeni ut peroxides; et nitrogen{6}} vincula hydrogenii ut amids et amines.
Types of UV Stabilizing Additives
Ad processum photooxidativum inhibendum et materias plasticas a radiis UV noxiis tuendis, UV stabilimenta adhibentur. Custodia UV diversimode provideri possunt secundum determinatum UV stabilitorem adhibitum. Typice frequentissima genera additivorum agunt ut absorbers, extinguentis vel HALS, et in aliquibus casibus plusquam unum additivum adhiberi potest ad optatum gradum stabilitatis UV praebendum.
UV absorberi: Super sufficienti lumine initus, coetus sensitivos functiones (chromophores appellatae) in polymerorum seriem reactionum subeunt ad liberum radicalem generandum. Haec forma UV stabilientis, ut nomen sonat, radiorum UV haurit ne initium motus photooxidative offerat. Postquam calor UV absorbetur, per vincula polymerorum dissipatur. Nigrum est optimum absorber UV, ideo fuci, tingui, vel carbonis elementi nigri saepe adduntur ut res plasticas ab UV radiis protegant. Benzotriazoles et hydroxyphenyltriazines etiam exempla absorbentium UV sunt.
Extinxit: Foto- processus oxidationis plures reactiones involvit, qui tandem radicales liberas generant quae cum multiplicibus vinculis in catena polymerorum pugnant, integritatem plasticae destruunt. Exstinguendi exstinguendae energiae generatae per motus photooxidationis, ita rediens moleculas excitatas ad terram publicam ubi minus verisimile est liberam radicalem- generandam reactionem photooxidationis propagare. Exstinctor nickel exemplum huius formae UV stabilientis est.
HALS: Impedita Amine lux stabilimenta (HALS) stabilimenta sunt UV, quae scopum ac laqueum liberae radicalis in photo- oxidationis generantur, prohibent quominus cum polymerum compages reagit. Structura HALS variat, sed plerumque 2,2,6,6-tetramethylpiperidine anuli structuram habet.
